Hor-road Stories

Ο Παππούς Μου

2008-08-25T11:31:00.001-07:00

Τον παππού μου τον γνώρισα όταν είχε 160.000km. Είναι πολυταξιδεμένος, έχει ταξιδέψει και έχει γνωρίσει όλη τη Βόρεια Ελλάδα, Μακεδονία και Θράκη.

Γεννήθηκε στο Βόλο πριν πολλά χρόνια. Το σπίτι που γεννήθηκε πάει πια, η οικογένειά του διαλύθηκε. Άλλων παιδιών οι παππούδες είναι διάσημοι, πλούσιοι και έχουν παίξει σε ταινίες, μερικών οι γιαγιάδες ήταν καλλονές Ιταλίδες, Γαλλίδες αριστοκράτισσες...Ο δικός μου παππούς ποτέ δεν έγινε πρώτη φίρμα. Ήταν φτωχός, αλλά τίμιος. Εργατικός μέχρι τελικής πτώσης, ποτέ του δεν έπεφτε στο κρεβάτι από αρρώστιες, σαν κάτι άλλους συνομήλικούς του. Και κάθε μέρα στη δουλειά, στον ήλιο, στις βροχές. Γκαράζ δεν είδε ποτέ του...

Ο Παππούς μου στο Λιτόχωρο με έναν φίλο του.

Από όταν με είδε, λέει ότι έχει ξανανιώσει. Με πηγαίνει βόλτες, όπου και όποτε του το ζητήσω. Είναι ο παππούς που θα πάει τον εγγονό για παγωτό, ακόμα και μέσα στο καταμεσήμερο. Με πηγαίνει διακοπές, έτοιμος πάντα με την ομπρέλα και τα στρώματά μου να στρωθούμε μαζί σε μια παραλία. Με βγάζει ασπροπρόσωπο μερικές νύχτες που πρέπει να γυρίσω πριν κάποια ώρα στο "σπίτι" μου και δεν με τιμωρεί κανείς. Όλα αυτά με τον ιδρώτα του προσώπου του.

Ο παππούς μου δεν μου λέει όχι ποτέ. Εκτός από δύο φορές: Μια τότε που σταμάτησε ο βηματοδότης του να δουλεύει και ήθελε λέει άλλη μπαταρία...αμέσως έφερα τον γιατρό και τον έκανε καλά. Και μια άλλη όταν έπαθε κάτι στη μέση, χάλασε ένας δίσκος του και δεν μπορούσε να πάει βόλτα. Το air condition δεν το μπορεί, "δεν θα μπορεί να σταθεί από το πιάσιμο". Τώρα του πήρα ένα ραδιοφωνάκι mp3 για να ακούει το "Ένα πρωινό" και τη "Θαλασσογραφία" και δακρύζει από συγκίνηση, αλλά τα cd και τα mp3 δεν τα καταλαβαίνει τι είναι. Τώρα το καλοκαίρι, αν τον ταλαιπωρώ, ζεσταίνεται πολύ και υποφέρει, αλλά δεν μου το λέει για να μη στεναχωρεθώ. Δεν τρώει πολύ, και ζει λιτά για να μην επιβαρύνει τον εγγονό.

Ο παππούς μου με την προθυμία και τη ζωντάνια του, θα έκανε πολλούς νεότερους να κοκκινίσουν από ντροπή. Τι και αν δεν είναι όμορφος ή πλούσιος, για μένα πάντα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Έχουμε κάνει μαζί ένα γύρο της Γης από τον Ισημερινό, έτσι θα τον θυμάμαι.

Παππού, έλα άσπρο πάτο τη βενζίνη, στάλα να μη μείνει...

Μια βραδιά στο Ζαγκλιβέρι

2008-08-02T08:31:00.000-07:00

Χειμώνας, ανάβαση Λιβαδίου - Περιστεράς και πέρασμα από Πετροκέρασα στο Ζαγκλιβέρι. 10 το βράδυ, πολύς κόσμος το κάνει αυτό, με καλή παρέα και μια ομίχλη βγαλμένη από θρίλερ. Η μοναδική φορά που εκτίμησα το GPS και πραγματικά μπορέσαμε να ανεβάσουμε ρυθμούς από 5km/h στα 10km/h. Από τις πιο δύσκολες διαδρομές, χωρίς φώτα με μόνη βοήθεια την πλαϊνή λωρίδα του δρόμου για να μη φεύγουμε στα χαντάκια. Και κάτω από μερικούς γκρεμούς βρίσκεται η...Κίνα! Ωραία μέρη, άγνωστα στους κοσμογυρισμένους Θεσσαλονικείς...

Ευχαριστώ για όλα

2008-08-01T17:30:00.000-07:00

Ευχαριστώ μικρό μου Κλιάκι, για το ότι με έμαθες ότι άνθρωπος και μηχανή μπορούν να τα μιλήσουν και να τα συμφωνήσουν. Ευχαριστώ που με έμαθες να οδηγώ, που χωρούσες σε κάτι απίθανα στενά, που μου έδειξες τι θα πει ομοιογένεια (μεγάλο κεφάλαιο) και μέτρο. Λυπάμαι που δεν σου στάθηκα προστάτης σε μεγαλύτερο βαθμό, αλλά καταλαβαίνεις πιστεύω. Θα μείνεις για πάντα στην καρδιά μου...

Ευχαριστώ για ό,τι έκανες και εσύ για μένα Λέοντα. Συγγνώμη για όλες τις κακίες που έχω πετάξει κατά καιρούς για σένα, συγγνώμη για εκείνο το ταξίδι στην Αθήνα που σε χτύπησα και σε έσερνα λαβωμένο για 700+ χιλιόμετρα. Κρίμα που χρειάστηκε να σε δω έτσι για να σε συμπαθήσω τελικά. Τα 21 γραμμάρια ελπίζω να είναι ακόμα εκεί, πλάι στα 1300 κιλά μετάλλου και πλαστικού.

Δεν το διάλεξα εγώ πάντως...

Sunny vs. BMW M3

2008-02-29T05:12:00.000-08:00

Τι να κάνουμε που οι Μ3 Ε46 δεν μπορούν να αντέξουν μερικά χιλιόμετρα και χρειάζονται κάθε χρόνο ρεκτιφιέ; Κάποιοι γεννήθηκαν Ιάπωνες και κάποιοι άλλοι Βησιγότθοι.

Ωδή στην Χαλάρωση ΣX Version

2007-10-06T06:26:00.000-07:00

Τι σου είναι το επάγγελμα…Βρεθήκαμε με το Citroen C3 1.6 Sensodrive για 2 ώρες μόνο στην ακριτική Πυλαία με εντολή από τον boss να ταξιδέψουμε στην εξωτική Αρετσού. Κινητό, κάμερα, η «Μαντώ» στο δεξί κάθισμα (από τα παλιά, τότε που στα ράλλυ υπήρχαν αληθινοί άνθρωποι), τσίχλες και φύγαμε!

Στα πρώτα μέτρα, πολιτισμικό σοκ. Παρά τις προπέρσινες διακοπές με δαύτο, το αριστερό πόδι θέλει να πατήσει τον ανύπαρκτο συμπλέκτη. Για το καλό μας, η Citroen έχει εφοδιάσει το C3 με ένα σωστό footrest από το οποίο το πόδι δεν θα σηκωθεί μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό, 10 ατέλειωτα χιλιόμετρα μακριά. Το γλυκό, babyface αυτοκινητάκι, γίνεται «τέρας» στην ανηφόρα για την Περιφερειακή, καταπίνοντας τα μέτρα και τα χιλιόμετρα με ευκολία. Εκεί δοκιμάζουμε τη σειριακή λειτουργία. Κάποιος να τους πει ότι στον λεβιέ, το πίσω πρέπει να ανεβάζει ταχύτητα (λόγω επιτάχυνσης) και σπρώχνοντας μπροστά να κατεβάζει (λόγω επιβράδυνσης). Μα δεν τα σκέφτονται αυτά οι άνθρωποι με τόση εμπειρία στα WRC και στην F1, γμτ; Χωρίς να θέλουμε να θίξουμε τον συμπαθέστατο και εξυπηρετικό, Γκι Φρεκλέν που μας είχε φιλοξενήσει στο Κορσικής, λίγα χρόνια πριν.

Το κιβώτιο δεν είναι σαν το αγωνιστικό της Seat (α, ρε ζημιά που μας είχε κάνει, το 2000 η Seat με εκείνη την επίσκεψη, χίλια ευχαριστώ στον Βαγγέλη «Λωτό», PR της ελληνικής αντιπροσωπείας), αλλά ανταπεξέρχεται καλά στις αστικές και ημιαστικές συνθήκες. Οι ταχύτητες δεν αφήνουν περιθώρια για σκέψη, και πριν το καταλάβουμε βρισκόμαστε περίπου στο carrefour. Φτάνουμε με πολλά, ο Φ.Κ. ψάχνει για τα ψώνια της ημέρας (είναι πολλά τα λεφτά, Άρη) και ξεκινάμε εντός μερικών λεπτών για Αρετσού που είναι και ο final target. Η ανηφόρα δεν κουράζει το μικρό Γαλλάκι που είναι μαχητικό σαν το παλιό, καλό Visa Milles Pistes που ανέβαινε με τα 112 άλογα στο Λευκό Όρος με Πέμπτη πατημένη (Σαμονί, 1981, Χρήστο Κυριακάκη, λαμβάνεις; Τι; Όχι; πάρε το μηδέν).

Η κολώνα του οδηγού εμπρός αριστερά μπορούσε να κρύβει και λιγότερο το δρόμο στις αριστερές στροφές, αν και το αυτοκίνητο «φωνάζει» ότι «οι αριστερές στροφές είναι δύσκολες και επικίνδυνες, για αυτό σου εφιστώ την προσοχή και σου δημιουργώ τεχνητή δυσκολία στο να στρίψεις, να μην το κάνεις αλόγιστα». Εργονομικά φάουλ δεν υπάρχουν, αλλά στο COTY δικαίως δεν πήγε καλά, γιατί οι Γάλλοι δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοια, γιατί στο κάτω-κάτω δεν βαριέσαι.

Διά ταύτα…

Μας άρεσε το μικρό Citroen και δεν το κρύβουμε! Τι και αν ο φωτογράφος, Β.Ψ. είναι απογοητευμένος που δεν βγήκε ο καλός ανταγωνιστής του 206 RC, αλλά και τι να κάνουμε τώρα; Τα κλάματα δεν βάζουμε (μεγάλοι άνθρωποι και ο Β.Ψ. και ο Θ.Β., θα μας βγάλουν το όνομα), για αυτό μείνετε συντονισμένοι.

Ωδή στη Χαλάρωση

2007-10-06T05:33:00.000-07:00

Μισό και πλέον αιώνα μετά την εμφάνιση του 2CV, κάποιοι περίμεναν ένα επαναστατικό μικρό να αντικαταστήσει το συμβατικό Saxo. Εμφανίζεται το C3, μια πολύ ευχάριστη στο μάτι φούσκα, με επιρροές από τα παλιά μοντέλα της Citroen, απαρνούμενο το σπορτίφ προφίλ των «γρήγορων», αλλά και αδιάφορων εμφανισιακά Saxo. Και κάπου εκεί αρχίζουν οι απογοητεύσεις…Μα, πάλι αυτοί οι αρχαίοι 8βάλβιδοι 1.1 και 1.4 με την έλλειψη δύναμης; Δεν τους άγγιξε η πρόοδος ποτέ, όταν όλος ο κόσμος έχει χαλαρά 90 ίππους για να κινείται με ασφάλεια και άνεση. Πού είναι η τρελή μελέτη στις αναρτήσεις, πού είναι έστω οι υστερούντες βραχίονες, πού είναι καμιά οικονομική εφαρμογή των υδροπνευματικών αναρτήσεων; Επιτρέπεται Citroen («μαμά», το τονίζω) να αφήνει περιθώρια για γκρίνια από θόρυβο στις ανωμαλίες;

Χάσαμε τη σπορ επίφαση, αλλά και στο θέμα της άνεσης / πολυτέλειας πάλι με την μπουκιά στο λαιμό μείναμε…Το εσωτερικό είναι περίεργο, με ριζοσπαστικό σχεδιασμό, του λείπει όμως το «κάτι» που θα το έκανε ωραίο με όλη τη σημασία της λέξης. Είναι τα σκληρά πλαστικά μάλλον που χαλάνε την εικόνα, το στροφόμετρο που δεν είναι ευανάγνωστο, κάτι τέλος πάντων που δεν ολοκληρώνει την εικόνα.

Ώσπου…ξαφνικά εντοπίσαμε το C3 1.6 Sensodrive. Ημιδερμάτινα θερμαινόμενα καθίσματα, μπεζ εσωτερικό, ESP (ανάθεμα αν έχει δουλέψει πάνω από μια φορά), ηλεκτρικά αναδιπλούμενοι καθρέπτες, cruise control και ειδοποίηση ταχύτητας, αισθητήρες παρκαρίσματος, ζάντες 15 ιντσών…το όραμα για άνετη, ευχάριστη και «πολυτελή» μετακίνηση παίρνει σάρκα και οστά, μιας και το Lancia Y όπως και το Fiat 500 δεν είχαν βγει ακόμα στην παραγωγή. Το σίγουρο είναι ότι η τιμή θα ξέφευγε στα άλλα, και χωρίς το διαμάντι κινητήρα 1.600 με τα 110 άλογα.

Το αυτόματο κιβώτιο σε παρασέρνει. Με το ξεκίνημα, σε ελάχιστα δευτερόλεπτα και χωρίς να το καταλάβεις, έχεις 80km/h στο ψηφιακό κοντέρ. Σε χαμηλές στροφές ο κινητήρας είναι αρκετά αθόρυβος, ενώ πέρα από την αλλαγή 1^η-2^α, αν δεν πατάς με λύσσα το γκάζι, οι αλλαγές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτές. Αν μάθεις τη λειτουργία του κιβωτίου και αφήνεις ελάχιστα το γκάζι τη στιγμή που ετοιμάζεται να ανεβάσει, ο επιβάτης δεν πρόκειται να καταλάβει ούτε μια αλλαγή. Στην πόλη είναι το απόλυτα χαλαρωτικό κιβώτιο, ενώ στις μανούβρες λόγω σχετικά αργής εμπλοκής της 1^ης και της όπισθεν είναι ύποπτο αν ετοιμαστείτε να παρκάρετε σε δύσκολη θέση πάρκινγκ, με κλίση ή απλά πολύ στενή.

Στη σειριακή λειτουργία με τα απίθανα «αυτάκια» πίσω από το τιμόνι, η φάση θυμίζει «ραλλάκι» και μάλιστα στην arcade μορφή του. Δεξιά ανεβάζεις, αριστερά κατεβάζεις με τα μεγάλα και σταθερά χειριστήρια που δεν περιστρέφονται μαζί με το τιμόνι, ενώ το πάτημά τους είναι σίγουρο. Το κιβώτιο ακούει γρήγορα, αρκεί να μην θέλεις προσπέραση…εκεί πρέπει να κατεβάσεις από 5^η σε 3^η με το χέρι, να προσεγγίσεις το προπορευόμενο αυτοκίνητο και τότε να πατήσεις βαθιά το γκάζι και το αυτοκίνητο θα σε βγάλει ασπροπρόσωπο. Αλλιώς, το kickdown είτε χειροκίνητο είτε στην αυτόματη λειτουργία είναι αργό (έχετε ξανακάνει προσπέραση σε τρεις χρόνους; ) και λόγω της απότομης παροχής ισχύος, μπορεί και να βρεθείτε σε δύσκολη και υποστροφική θέση.

Δυστυχώς, παρ’ ότι αυτοκίνητο πόλης, το τιμόνι με τη μεταβλητή και αρκετά τεχνητή υποβοήθηση, δεν έχει αρκετά μικρό κύκλο στροφής. Δεν γνωρίζω αν ισχύει για το συγκεκριμένο μοντέλο ή φταίει το κιβώτιο π.χ. αλλά σε στενά πολλές φορές θα βρεθείς να υπολογίσεις χωρίς τον ξενοδόχο και να χρειαστείς μπρος-πίσω μέχρι να στρίψεις. Αυτό γίνεται αντιληπτό και στο παρκάρισμα.

Στις γρήγορες βόλτες τώρα, αν γνωρίζεις τι οδηγάς, μπορεί να περάσεις καταπληκτικά. Το κιβώτιο στη χειροκίνητη λειτουργία, τα μάτια μακριά από τον πίνακα οργάνων, το τιμόνι σφίγγει αρκετά αν και δεν μεταφέρει πολλά πράγματα από το δρόμο, αν και μεταφέρει κραδασμούς…ίσως για αυτό φταίνε τα ταλαιπωρημένα αμορτισέρ. Το ESP απενεργοποιείται, αν και δεν θα χρειαστεί η παρέμβασή του με απλές και αποφασιστικές κινήσεις στο τιμόνι. Το αυτοκίνητο δεν μπορεί και δεν θέλει να πηγαίνει με το πλάι. Δεν θα πει όχι όμως στο να πηγαίνει πολύ σβέλτα έως και γρήγορα με απόλυτη ασφάλεια και ευκολία. Ο κινητήρας μπορεί, το κιβώτιο θέλει αν το χρησιμοποιείς σωστά, οι κλίσεις είναι προειδοποιητικές και προοδευτικές, τα φρένα ΠΟΛΥ δυνατά και απότομα, ενώ σπινάρισμα δεν προκαλείς εύκολα και η υποστροφή μαζεύεται με απλό τρόπο.

Αν μου λείπει κάτι; Μια ηλεκτρική ηλιοροφή και σύστημα mp3, γιατί σε τέτοιο όχημα πρέπει να περνάς καλά. Το αυτοκίνητο είναι ηλιόλουστο, σβέλτο, πολύ όμορφο, φθηνό σε αγορά και συντήρηση, αρκεί όπως είπαμε να ξέρει ο οδηγός τι έχει. Saxo δεν είναι, ευτυχώς που δεν προσπάθησε να γίνει, είναι το C3 και ο διάδοχος καλά θα κάνει να ξεκινήσει με βάση αυτό το 1.6 Senso για να αναπτυχθεί…Μόνο σειριακό θα έπρεπε να υπάρχει, και να εξαλειφθούν οι λίγο άτσαλες κραυγές των αναρτήσεων. Η εμφάνιση κύλησε και βρήκε το καπάκι με το κιβώτιο. Μπράβο στη Citroen.

Αυτοκίνηση είναι...

2007-07-20T15:16:00.000-07:00

η τρέλα που σε πιάνει μέσα στο σπίτι, να πιάσεις τα κλειδιά του αυτοκινήτου και να ξεκινήσεις φορτωμένος με βενζίνη για κάποιο χωριό που έχεις χρόνια να επισκεφτείς. Η τρέλα που σε πιάνει να ξεκινήσεις για να βάλεις βενζίνη και φτάνεις στο ίδιο χωριό που έχεις χρόνια να επισκεφτείς. Η τρέλα που σε πιάνει ακόμα και αν κοντεύεις να μείνεις από βενζίνη κοντά στο ίδιο χωριό που έχεις χρόνια να επισκεφτείς, γιατί τελικά δεν έστριψες στο δρόμο για το βενζινάδικο στην αρχή της διαδρομής.

Η αυτοκίνηση αξίζει πολύ όταν δεν είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μετακίνηση. Η μετακίνηση είναι ένα πράγμα, κάτι που μπορείς να το προσδιορίσεις με νούμερα, με λέξεις, με ψηφιακό τρόπο τέλος πάντων. Είναι κάτι που έχει πρόγραμμα, μια διαδικασία στην οποία ο προορισμός και οι διάφορες λεπτομέρειες έχουν απόλυτη σημασία, όπως προσδίδει και το πρόθεμα μετα-. Είναι μια διαδικασία που είναι συνήθως βαρετή, επιβεβλημένη από τρίτους, δουλειά που θα την κάνεις και μέρες που δεν έχεις καθόλου κέφι.

Η αυτοκίνηση έχει όμως το πρόθεμα αυτο-, το οποίο το μόνο που προσδιορίζει είναι το ποιος έχει το πάνω χέρι στην κίνηση. Ο εαυτός μας. Δεν μας νοιάζει ο σκοπός, ο προορισμός, καμιά λεπτομέρεια δεν είναι αρκετή να επιβάλλει οτιδήποτε στην αυτοκίνηση. Δεν μπορείς να αποτυπώσεις την έννοια με χρόνο, νούμερα, λέξεις ή ψηφιακά μέσα.

Μια φωτογραφία της διαδρομής δεν είναι αρκετή, ένα βίντεο επίσης, μια ηχογράφηση του κινητήρα επίσης, ένα κείμενο που να την περιγράφει είναι λίγο…γιατί εμπεριέχει συναίσθημα.

Η όψη του αυτοκινήτου, η ζωγραφιά - μονοκονδυλιά του δρόμου, η θέα από ένα ξέσκεπο σημείο, το σημείο όπου ο δρόμος χάνεται μέσα στο δάσος ή πίσω από έναν βράχο…όλα αυτά μπαίνουν σε μια φωτογραφία.

Ο ήχος από το μοτέρ, το τσίριγμα των ελαστικών, το θρόισμα των φύλλων, τα κατεβάσματα ταχύτητας, ο αέρας από τα παράθυρα (σπανίως η 100% original διαδρομή επιδέχεται air condition), ακόμα και η άκρα του κάμπου σιωπή…όλα μπαίνουν σε μια ηχογράφηση.

Η μυρωδιά των δέντρων και των λουλουδιών, η μυρωδιά του χωριού (επιστροφή στη φύση Νο2!), των ταλαιπωρημένων φρένων, του λάστιχου που έχει φάει σπινάρισμα διαρκείας…όλα αυτά πού θα μπούνε; Δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψεις το πώς η ανάσα σταματάει μόλις νιώσεις ότι πήγες λίγο πιο γρήγορα σε μια στροφή από όσο ήθελες, πώς η καρδιά κόβει για μισό δευτερόλεπτο την τροφοδοσία της όταν η κατηφορική ευθεία αποφασίζει να κρατήσει μυστικό το μέλλον της. Δεν περιγράφεται η ευεξία που κυριαρχεί στο σώμα σου, σαν απόλυτο παράδειγμα φενγκ-σούι, μόλις ολοκληρωθεί η διαδρομή, ακόμα και αν την ώρα που ξεκίνησες είχες κακοκεφιές ή νεύρα.

Ο Άγιος Νεόφυτος

2007-07-16T16:18:00.000-07:00

Ο Λάζαρος, όπως είναι γνωστό, μετά την Ανάστασή του από τον Ιησού, κατέφυγε στο Κίτιο (σημερινή Λάρνακα) για να αποφύγει την δολοφονία από τους Ιουδαίους. Κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο, περίμενε τον Παύλο και τον Βαρνάβα για να τον διορίσουν αρχιεπίσκοπο Κιτίου. Βγαίνει στο parking του αεροδρομίου, όπου συνεννοείται (;) με τον πιστό ακόλουθο Άδη να τον παραλάβει με ωραίο νοικιάρικο 3λίτρο τζιπ.

Αρχίζει και ψάχνει στο μικρό parking για να εντοπίσει την τζιπάρα με την οποία θα επισκέπτονταν το νησί. Εντοπίζει εκεί τα διάφορα Toyota Vitz, Toyota Platz κλπ. τα οποία αρχίζουν να τον εξιτάρουν. Η Κύπρος ήταν όντως η Γη της Επαγγελίας για τον ιαπωνολάτρη Λάζαρο.

Τoyota Platz / Echo. Ναι, είναι το Yaris σε 2πορτη κουπέ εκδοχή.

Ο πιστός σωφέρ Άδης εμφανίζεται κρατώντας το Ιερό Δισκοπότηρο με το φραπουτσίνο. Στο χέρι του κρατάει κλειδιά, κλειδιά ενός Mazda. Μην είναι Tribute; Μην είναι κάποιο τρομακτικά άγνωστο πολυμορφικό ή κάτι που τέλος πάντων θα μετακινούσε άνετα τον Λάζαρο; Όχι. Ήταν αυτό εδώ…

Mazda 323 1.3 Auto - Αν είσαι 55αρης, χωρίς έννοια άλλη από το εφάπαξ...

Mazda 323 1.3 automatic παρακαλώ. Απόκριση ίσα με το τηλέφωνο στην τεχνική υποστήριξη της Forthnet. Ρεπρίζ πιο αργές από το πετρέλαιο που βγαίνει στη θάλασσα του Brent. Το δε ασημί χρώμα, ιδανικό για να το χάσεις στο parking του αρχαιολογικού χώρου της Πάφου. Ένα αυτοκίνητο γεμάτο συγκινήσεις. Αν θέλεις κάτι να γίνει σωστά, πρέπει να το κάνεις μόνος σου, λένε οι Αμερικάνοι και έχουν απόλυτο δίκιο.

Με τέτοια γλωσσοφαγιά που του έριξε ο Λάζαρος, το επόμενο πρωινό (Κυριακή πρωί) και λίγο πριν ξεκινήσει για την αποστολή στο Τρόοδος, καθώς σταμάτησαν για να εφοδιαστούν με τον άρτο ημών τον κρουασάνιο αλλά και με αγίασμα φραπουτσίνο, τα 10 λεπτά με αναμμένα τα alarm φάνηκαν αρκετά για να λιγώσουν τη μπαταρία. Μπαίνει ο πιστός Άδης, πάει να το βάλει μπροστά…τζίφος! Ο Άδης ξεκίνησε τα γ@μωσταυρίδια, ο Λάζαρος έκανε μια πρόχειρη αρτοκλασία, το 323 ανένδοτο.

Εκείνη την ώρα, περνάει από μπροστά ο Νεόφυτος, ένας άντρας 35-40 χρονών που ψώνιζε από τον ίδιο φούρνο. «Εν παίρνει εμπρός;» ρωτάει. «Μπα, όχι» απαντάει ο πορφυρός από τα νεύρα Άδης. «Για κάτσε να δοκιμάσω εγώ», και κάθεται στη θέση του οδηγού. Πειράζει από εδώ, από εκεί, «πήρατε τηλέφωνο το γραφείο ενοικίασης;» ρωτάει και προθυμοποιείται να μιλήσει αυτός με τον υπεύθυνο. Κανονίζει να έρθει οδική βοήθεια, και αποχωρεί μέσα στο 30ετίας Peugeot 304 του –το οποίο παίρνει μπροστά με τη μια, τσακμάκι, ίσα ίσα για να μας τη σπάσει- για να πάει σπίτι του. «Πάω να αφήσω τα ψωμιά και το γάλα και επιστρέφω», λέει στους εμβρόντητους νεαρούς.

Μαζί με τον Νεόφυτο, καταφθάνει εκείνη την ώρα και η οδική βοήθεια. Ο υπάλληλος της οδικής βοήθειας, εξ Αιγύπτου προφανώς, δοκιμάζει το «στάρτερ» και ρωτάει τον Άδη αν «άφηκε ίποα φώ ανοιχτά». Ο Λάζαρος ένιωσε άβολα που δεν κατάλαβε, ο Άδης όμως απάντησε ότι άφησε τα alarm ανοιχτά, αλλά για πολύ λίγη ώρα. Δοκιμάζει να φορτίσει με καλώδια τη μπαταρία και το 323 αναγεννάται από τις βαρετές και ασημί στάχτες του! Στην ερώτηση στον Αιγύπτιο αν θα έμενε στο βουνό πάνω πάλι, οι ιεραπόστολοι έλαβαν την εξής απάντηση: "Θα με πάρετε τηλέφωνο και θα ξανάρθω!"...

Ο Νεόφυτος όμως, δεν σταματάει εκεί. Ρωτάει τον Άδη και τον Λάζαρο για την αποστολή στο Τρόοδος, και αναρωτιέται αν θα μπορέσουν να την ολοκληρώσουν χωρίς προβλήματα. Θα πήγαινε από τη Λάρνακα στη Λεμεσό για να φάει στους πεθερούς του, και διαβεβαίωσε τους 2 ιεραποστόλους ότι αν χρειάζονταν τίποτα, με ένα τηλέφωνο θα ήταν κοντά τους για να τους βοηθήσει! Σαν να μην έφτανε αυτό, προθυμοποιήθηκε να τους δείξει και την πιο εύκολη έξοδο για το highway που θα έβγαζε στο Τρόοδος! Αν ήταν βράδυ, ο Λάζαρος θα έβλεπε σίγουρα κάποια λάμψη στον ουρανό. Τέτοια άτομα δεν βρίσκονται κάθε μέρα…

1 ώρα μετά, χτυπάει το τηλέφωνο του Άδη. Ο Νεόφυτος ρωτούσε αν πηγαίνουν απτόητοι και χωρίς απρόοπτα στην αποστολή τους. Ταυτόχρονα, δίνει και οδηγίες για ενδιαφέροντα σημεία στο Τρόοδος. «Αστέρι ο Νεόφυτος», αναφωνούν οι Απόστολοι. Την ώρα της επιστροφής, ξαναχτυπά το τηλέφωνο. Ναι, πάλι ο Νεόφυτος…ο οποίος ήθελε να μάθει αν φτάσαμε καλά και αν περάσαμε ωραία στην εκδρομή μας!

Την επόμενη μέρα, σε μια εκκλησία στη Λεμεσό, το κατά τ’άλλα αδιάφορο μάτι των νεαρών έπεσε σε αυτό:

Ο Άγιος Νεόφυτος από το Κίτιο

Βρε, λες;

Τα Πάθη του Λαζάρου encore

2007-07-10T15:05:00.000-07:00

Έχει έτοιμο και το 2^ο κλειδί για να επιβεβαιώσει ότι δεν έφταιγε το κλειδί. Το βγάζει από το τσαντάκι του, το δίνει στον Άδη, και το αυτοκίνητο εκκινεί ξανά. Τα νεύρα έχουν δώσει τη θέση τους στο γέλιο, όπως πάντα. Ο Λάζαρος είναι ο μοναδικός άνθρωπος που όταν παθαίνει κάτι πολύ στραβό, αρχίζει και γελάει…Το διαγνωστικό βγάζει ετυμηγορία. Αισθητήρας σφονδύλου. Το ότι πήρε μπροστά με την παρουσία του ηλεκτρολόγου-απολιθώματος ήταν αποτέλεσμα της φυσιολογικής θερμοκρασίας στον χώρο του κινητήρα.

Ο αισθητήρας αλλάζεται, και ψάχνει στο τσαντάκι του για να πληρώσει τον μηχανικό. Εκείνη την ώρα χτυπάει το τηλέφωνο «Έλα Λάζαρε, θα σε πάρει μια κυρία να σε ενημερώσει ότι βρέθηκε η κάρτα τραπέζης σου»! Η ποια; Πότε χάθηκε και βρέθηκε κιόλας; Το χέρι ψάχνει στο τσαντάκι, το πορτοφόλι λείπει! Πότε έφυγε από εκεί; Ξαναγυρνάμε στο «…το βγάζει από το τσαντάκι του, το δίνει στον Άδη…» καθώς εκεί έπεσε –χωρίς θόρυβο- το πορτοφόλι στο πεζοδρόμιο. Το είχε βρει κάποιος Χριστιανός απέναντι από το συνεργείο, αλλά επειδή δεν ήταν ακριβώς δίπλα, έψαξε να βρει τον Λάζαρο από την υπηρεσία της Τράπεζας. Τα 30€ περίπου βέβαια είχαν κάνει φτερά μέσα από το πορτοφόλι. Ωραία…70 ευρώ η αλλαγή του αισθητήρα, 80 ευρώ η κλήση από τη Δημοτική Αστυνομία, 30 ευρώ εισφορά χασίματος πορτοφολιού…180 ευρώ επειδή ο Θεός ήθελε να κάνει φάρσα! Η ζημιά που ευτυχώς γλίτωσε το αυτοκίνητο από τον ταούκ οδηγό, θα μπορούσε να είναι καμιά 500αρια σίγουρα…αν δεν ήταν ο Λάζαρος εκεί!

Κάνει πλάκα στον μηχανικό, να ελέγξει καμιά διαρροή, μήπως υπάρχει περίπτωση λόγω υπέρμετρης γκαντεμιάς να πιάσει φωτιά. Η εστία Λάζαρος ήταν εκεί, alive and kicking. Ωστόσο, δεν συνέβη τίποτα…Μια ώρα αργότερα, ο Λάζαρος βρισκόταν στην κουζίνα του σπιτιού. Και έπεσε η κουρτίνα, αφού έσπασε ο ιμάντας της. Αυτά έφταναν για εκείνη τη μέρα…

Πού τελειώνει η φάρσα; Μερικές μέρες μετά, ο Άδης αναφέρει ότι θυμάται το Clio να έχει οδική βοήθεια στις καλύψεις…Εκείνη την ώρα, δεν το σκέφτηκε, δεν το είπε, δεν ξέρω…

Η βλακεία στο απόγειο. Η ανοησία στον πυρετό της δόξας. Ο Λάζαρος στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Είναι από τις φάσεις που σταματάς να γελάς.

Τα Πάθη του Λαζάρου

2007-07-10T14:47:00.000-07:00

Ήταν εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης…Θερμοκρασία άνω των 30 βαθμών τα μεσάνυχτα…ο Λάζαρος φώναξε τον Άδη (τον Θεό της βλακείας, όχι του Κάτω Κόσμου)…

«Άδη, έλα να μας συναντήσεις σε ένα μπαράκι. Έχει λαϊκή αύριο το πρωί ένα στενό παραπάνω, θα βρεις άνετα να παρκάρεις, έχει αδειάσει ο τόπος»

Ο Θεός τα άκουγε…καθόταν στο BΑRadise μαζί με τους φίλους του, και έβλεπε τον Λάζαρο και τον Άδη μέσα από το κινητό του. Γυρνάει στον Βούδα, «είσαι να στήσουμε μια πλακίτσα στα παιδιά;» Ο Βούδας αρνείται, γυρνάει στον Κομφούκιο, αρνείται, «και εσύ τέκνον, Εωσφόρε;» Το βλέμμα του Εωσφόρου μίλησε από μόνο του.

Η φάρσα ήταν αρχικά στον Άδη. Καθώς κατέβαινε και έψαχνε για τη θέση πάρκινγκ, ο Θεός του έδωσε την ευκαιρία να αποφύγει τη φάρσα. Μια λαχταριστή (;) θέση, πολύ κοντά στον προορισμό του. «ΟΧΙ», ανέκραξε ο Άδης με μανία. «This is madness!» Τότε πήρε μπρος ο Διάβολος.

Ο Διάβολος πήρε μπρος, το Clio όμως που βρισκόταν σε θέση πάγκου στη λαϊκή αρνήθηκε να πάρει μπροστά. Για μια ώρα, ο Άδης πάλευε να θέσει το Clio σε λειτουργία. Φοβηθήκαμε ότι το αυτοκίνητο βαρέθηκε τις βλακείες και την κακομεταχείριση και πήγε στο παζάρι να αυτό-πωληθεί. Ο Λάζαρος σηκώνεται 3 ώρες μετά, πηγαίνει 3 χιλιόμετρα μακριά, μπας και έχει κρυώσει, ώστε να το βάλει μπρος και να το πάρει από εκεί. ΟΧΙ. Το Clio είχε στυλώσει τα πόδια του σαν γαϊδούρι. Η μίζα γυρνούσε, ο κινητήρας δεν «έσκαγε» να πάρει μπροστά. Ο Λάζαρος πίστεψε ότι δεν έφταιγε ο αισθητήρας σφονδύλου, αφού υποτίθεται ότι στις 3 ώρες που μεσολάβησαν, ο κινητήρας θα είχε κρυώσει και άρα, θα έπαιρνε μπροστά. Γράφει ένα χαρτάκι «ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ – ΒΛΑΒΗ», για τα μάτια της Δημοτικής Αστυνομίας και το αφήνει στο παρμπρίζ. Τότε άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου.

Λίγες ώρες μετά, έχει ξημερώσει μια καυτή μέρα. Το Sunny, ακούραστος Λαζαροφόρος, αρχίζει τα πήγαινε-έλα μέσα στην πόλη. Ο ηλεκτρολόγος λέει «Πάνε βάλ’το μπροστά, αν παίρνει φέρ’το εδώ, είναι ο αισθητήρας. Αν δεν παίρνει, οδική και η ζημιά θα είναι μεγάλη». Ωραία.

Ο Λάζαρος φτάνει στο παζάρι. Πλησιάζοντας, βρίσκει το χαρτί της Δημοτικής Αστυνομίας. 80€ για τα ταμεία του Φτερωτού Ηλίθιου. Το χαρτί που λέει ότι είναι ακινητοποιημένο λόγω βλάβης, δεν συγκίνησε κανέναν. Αρχίζουν και ακούγονται τα πρώτα μπινελίκια. Νευριάζει. Ο πωλητής που βρισκόταν εκεί δίπλα, του λέει «Ρε φίλε, ήρθες, το άφησες εδώ, δεν μπορούσες να αφήσεις ένα χαρτί ότι δεν ξεκινάει;» Ο Λάζαρος αντιλαμβάνεται ότι μιλάει με αναλφάβητο! Μετά την ατάκα ορόσημο «Ρε, λες για χόμπι να πάρκαρα εδώ;» μουρμουράει κάτι, ανοίγει το καπό και ψάχνει να βγάλει και να ξαναβάλει το φις στον αισθητήρα. Την ώρα εκείνη, ΕΠΡΕΠΕ να περάσει ένα βανάκι από το σημείο, ανάποδα στον μονόδρομο. Ήταν φως φανάρι ότι δεν χωρούσε να περάσει. Ήταν φως φανάρι ότι ο οδηγός του ήταν ταούκι (=κοτόπουλο). Ήταν φως φανάρι ότι ΕΠΡΕΠΕ να συμβεί και αυτό. Του κάνουν κουμάντο δυο τύποι. Να χωρέσει ανάμεσα στο Clio, που είχε ανοιχτό καπό και τον Λάζαρο να πειράζει τη μηχανή, και σε έναν μεταλλικό πάγκο με ψάρια. Ο Λάζαρος ακούει το φτερό του Clio να μαγκώνει. Το «ΡΕ Μ@Λ@Κ@, ΣΤΑΜΑΤΑ» ακούγεται 500 μέτρα μακριά. Το ταούκι δεν έβλεπε καν ότι ο καθρέπτης του θα έσκαγε πάνω στο ανοικτό καπό του αυτοκινήτου και θα το έπαιρνε μαζί του. Του φωνάζουν να κάνει πίσω, το φτερό ξεκρεμάει και ξαναμαγκώνεται. Ο ιδιοκτήτης του βαν, όχι ο οδηγός, έρχεται και αρχίζει να βρίζει τον Λάζαρο. Ο Λάζαρος όμως έχει στο οπλοστάσιό του δυνατή φωνή και ρεπερτόριο. Οι παραδίπλα πωλητές είναι έτοιμοι να κάνουν πρόταση συνεργασίας, ο Λάζαρος είναι κελεπούρι –δυνατή φωνή, τρελό μπινελίκι, τα έχει όλα για Λαϊκάντζας-. Σπρώχνει μόνος του το αυτοκίνητο, μπας και χωρέσει το ταούκι. Χωράει τελικά, αλλά ο ιδιοκτήτης έρχεται και ζητάει τα ρέστα, για το σπασμένο εμπρός φανάρι, τον κρεμασμένο προφυλακτήρα και το γρατζουνισμένο φτερό.

Ο Λάζαρος σκάει στα γέλια, «Και τι φταίω εγώ που ο μ@λ@κ@ς ο οδηγός σου είναι άσχετος; Ας πήγαινε από την άλλη μεριά αν έπρεπε να φορτώσει, να ήταν και νόμιμος!» Πηγαίνει σε έναν ηλεκτρολόγο αυτοκινήτων εκεί δίπλα. Του λέει σούξου μούξου μανταλάκια, ο αισθητήρας μπλα μπλα μπλα…ο ηλεκτρολόγος –ο οποίος είχε δει τουλάχιστον 3 δικτατορίες στην Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας- τον γράφει…παίρνει το κλειδί και το καθαρίζει με οινόπνευμα. «Αν ήταν ο αισθητήρας, δεν θα έπαιρνε ποτέ, ούτε κρύος ούτε ζεστός». Ορίστε. 20 χρόνια εμπειρίας των αυτοκινητοβιομηχανιών στα ηλεκτρονικά συστήματα ανάφλεξης πήγαν στράφι. Ο Λάζαρος γυρνάει τη μίζα και –ώ του θαύματος- το Clio ξαναζωντανεύει. Φαίνεται δεν βρήκε κανέναν αξιόλογο να γίνει αφεντικό και γύρισε…

Χτυπάει το κεφάλι του στην κολώνα, την ίδια κολώνα που έλεγε «Απαγορεύεται η στάθμευση – Λαϊκή κάθε Δευτέρα»…Πλέον η φάρσα έχει στραφεί στον Λάζαρο. Το συννεφάκι με τη βροχή είναι από πάνω του. Σηκώνεται και φεύγει, ο αναλφάβητος πωλητής φωνάζει «μην τους ακούς τους μ@λ@κες...παρ’το και φύγε, και την κλήση να πεις να τη σβήσουν».

Τρέχει στον ηλεκτρολόγο, χωρίς να σβήσει την μηχανή. Γιατί αν την έσβηνε, δεν θα έπαιρνε μπροστά τουλάχιστον μέχρι να κρυώσει. Δεν έφαγε το παραμύθι με το κλειδί που λόγω βρωμιάς δεν έκανε επαφή με τον εγκέφαλο.

Η φάρσα όμως δεν τέλειωσε...

Renault Clio και Μούρη

2007-05-05T06:15:00.000-07:00

Renault Clio και Μούρη – Βίοι Αντίθετοι

Από την ημέρα που ο άνθρωπος συγκρότησε για πρώτη φορά κοινωνία, έχει ως στόχο του μια πολύ ιδιαίτερη ισορροπία. Θέλει να ξεχωρίζει ανάμεσα στα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας που ανήκει, δεν μπορεί να είναι αδιάφορος, δε μπορεί να περνάει απαρατήρητος. Θέλει να τον θυμούνται, να αναφέρουν το όνομά του, να έχει μια ξεχωριστή θέση. Αυτό δε θα ήταν δύσκολο να επιτευχθεί αν ο ίδιος άνθρωπος δεν έβαζε έναν περιορισμό. Να μη διαφέρει τόσο πολύ από το σύνολο, να μην είναι αυτό που οι Άγγλοι ονομάζουν odd one out. Άντε να δεχτούμε ότι ο στόχος είναι ακόμα εύκολος στην επίτευξη. Το πρόβλημα ολοκληρώνεται όταν σκεφτούμε ότι δεν θέλει να ξεχωρίζει (έστω και λίγο – περιορισμός 1) για κάτι άσχημο…

Το όλο πρόβλημα, εκτός του ότι εφαρμόζεται σε όλες τις περιστάσεις στις οποίες εμπλέκονται οι έννοιες γούστο, επιλογή, προσωπική πινελιά κλπ., έχει τη σημαντικότερη εφαρμογή του στην προσέγγιση του αντίθετου φύλου. Πώς θα ρίξει ο μέσος άντρας μια γυναίκα; Θα βασιστεί σε 1002 πράγματα, αλλά ένα μέρος του παιχνιδιού θα είναι και η «ρόδα». Μέσο μετακίνησης, στοιχείο ανεξαρτησίας, ένδειξη γούστου, screenshot φορολογικής δήλωσης, υποψία τρόπου ζωής. Όλα αυτά μαζί.

Εδώ αρχίζουν τα προβλήματα για τον κάτοχο Renault Clio. Για να δούμε, τι μπορεί ένα –ίσως άρρωστο- μυαλό να βγάλει ως συμπέρασμα κοιτώντας μια τον κάτοχο, μια το όχημα…

Κατ’ αρχάς, μιλάμε για μικρό αυτοκίνητο…η οικογένεια δεν βρίσκεται και πολύ στα πλάνα του, όχι όμως λόγω «άποψης» και κοσμοθεωρίας, αλλά επειδή δεν του φτάνουν τα λεφτά. Αν ήταν εργένης από επιλογή, θα είχε πιθανότατα ένα ακριβό διθέσιο.

Ζει σε πόλη, πιθανότατα σε πολυκατοικία χωρίς χώρο στάθμευσης, το διάλεξε για να μπορεί να παρκάρει εύκολα. Γιατί δεν πήρε μηχανή τότε με τα ίδια λεφτά; Γιατί μάλλον είναι φλώρος, δεν αντέχει τη βροχή και το κρύο. Όποιος φοβάται, πέφτει και κοιμάται…Άσε που δεν τον άφηνε η μάνα του! Αχά…είναι και μαμάκιας…

Δεν βγαίνει σε πολύ in μαγαζιά το βράδυ, γιατί αν έβγαινε, σιγά μην έπαιρνε μικρό Renault. Στα μπουζούκια αν πήγαινε, ο παρκαδόρος θα το τοποθετούσε στρατηγικά περίπου 6 χιλιόμετρα μακριά, σε κάποιο κωλόστενο, πίσω από κάδους σκουπιδιών. Πού θα χωρούσε στο πάρκινγκ του Φιξ μαζί με τα πανάκριβα κάμπριο;

Δεν είναι εκδρομικός τύπος…δεν είναι τετρακίνητο για να πηγαίνει στα χιόνια για σκι ή σε απόμερες παραλίες σαν το Πόρτο Αγριοκάτσικο ή τση Γριάς το Πήδημα. Δεν έχει χώρο ούτε για πέδιλα του σκι και σανίδες snowboard. Που σημαίνει ότι μπορεί και να χρειάζεται να κάνω περικοπές στις βαλίτσες μου το καλοκαίρι…Και θα αφήσω τα 26 παντελόνια και 32 ζευγάρια παπούτσια σπίτι; Τα μισά μου πράγματα δεν θα με ακολουθήσουν στις διακοπές επειδή αυτός είναι τσίπης; Πάλι καλά να λέω που μπορεί να πάμε και διακοπές…Μωρέ καλά μου τα έλεγε η μάνα μου, να τυλίξουμε εκείνον τον πλούσιο με το τζηπ το μπεμβέ…

Περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να πέσει γυναίκα λόγω του αυτοκινήτου:

Αν τη λένε Κλειώ και τη γνωρίσατε πρόσφατα, αναφέρετε τυχαία ότι «Πάντα μου άρεσε το όνομα Κλειώ και για αυτό το διάλεξα…είναι και πανέμορφο…το έχει το όνομα!».
Αν τη λένε Κλειώ και τη γνωρίζετε χρόνια, «θα διαλέξω το Clio για να σε σκέφτομαι ακόμα και στις ώρες που δεν είμαστε μαζί και λιώνω στο μποτιλιάρισμα». Αν είστε και λίγο κάφρος, μπορείτε να πείτε και πιο πολλά πράγματα…
Γεμίστε τον χώρο αποσκευών με μπλούζες, φουστάνια, καλλυντικά, παπούτσια κλπ. Αν σε αυτήν την περίπτωση δε λατρέψει το αυτοκίνητο, τι να πω; Πέσατε σε άκαρδη! Η επιτυχία αυξάνεται κατακόρυφα αν ρίξετε και το πίσω κάθισμα και γεμίσετε και αυτό με δώρα. Και τη θέση του συνοδηγού…και του οδηγού τώρα που το σκέφτομαι. Με 2.500 λίτρα δώρα, μπορεί και να το συμπαθήσει το μοντέλο και όποτε βλέπει ένα στο δρόμο να χαμογελάει και να σας σκέφτεται.
Αν ο πατέρας της έχει καμιά 5-6 Clio, μπορεί να σας πει «αυτοκινητάρα, τρελό σκίσιμο ούτε τσικ, το δικό σου πρέπει να έβγαινε από τις 12 Απριλίου μέχρι τις 19 Μαϊου του 2001»…(mad_n factor).
Αν είστε δίμετροι, με κοιλιακούς 6-Pack, μάτια γαλάζια σαν τη θάλασσα, τότε το Clio θα θεωρηθεί αυτομάτως «γλυκούλι, τέλειο, macho» και ό,τι άλλο μπορεί να σας καπνίσει, όσο ετερόκλητοι και αν είναι μεταξύ τους οι χαρακτηρισμοί.
Αν ο πρώην της –κάτοχος πολυτελούς αυτοκινήτου- την παράτησε με μερικές τσαπερδόνες που ψώνισε λόγω «μούρης». Δίκοπο μαχαίρι βέβαια, γιατί μπορεί να στραφεί σε ακόμα πιο μουράτους άνδρες, αντί να έρθει σε σας τους low-profile τύπους.
Αν είναι ρομαντική και της πείτε ότι «πήρα το Clio για να ανακαλύψω την ευαίσθητη, θηλυκή πλευρά του εαυτού μου». Απαραίτητο ένα πακέτο χαρτομάντηλα. Από τα διπλά τα Zewa.
Αν είναι η κόρη του kouk και ανάψετε μπροστά της τη μίζα με θερμοκρασία χαμηλότερη των 5^ο C. Θα εντυπωσιαστεί σίγουρα. Και εμένα με βλέπω να τρώω ban.
Βγάζετε τα διακριτικά Renault και βάζετε Audi, Volkswagen ή κάτι premium βρε αδερφέ.

Ισπανία VS Ιαπωνία

2007-04-19T17:47:00.000-07:00

Δυο αυτοκίνητα, χαρακτηριστικά της κάθε σχολής. Η ισπανική σχολή φυσικά έχει γερμανικές επιρροές ή σωστότερα, είναι γερμανική σχολή με κάποιες μεσογειακές (βλέπε θερμόαιμες) νότες. Ποντάρει στη σωστή κατασκευή, χωρίς περιττές και επιφανειακές τυμπανοκρουσίες, αλλά με αυτήν την τακτική, έχει καταφέρει να χτίσει ένα όνομα στην αγορά, το οποίο καλώς ή κακώς μετράει στις αντιλήψεις και στις αποφάσεις των καταναλωτών. Η δε ιαπωνική σχολή είναι η γνωστή "δε σπάει - δε χαλάει" νοοτροπία, με προφανή στόχο να δώσει τεχνολογία στο λαό και όλα αυτά σε ένα πακέτο οικονομικό, βραχυχρόνια και μακροχρόνια. Δεν ποντάρει τόσο στο image ούτε στην αγωνιστική ιστορία, αλλά σε αξίες όπως το kaizen, και το sudoku (για αρχάριους).

Στη μια γωνιά του ring, ο Ισπανός Leon...το νέο αίμα από την Ιβηρική χερσόνησο, με 60.000km στο οδόμετρό του, έχει συμμετάσχει στα περισσότερα ταξίδια τα τελευταία 2 χρόνια και 5 μήνες και δεν απασχολεί τα ΜΜΕ με διάφορες μικροβλάβες και πολλά πάρε-δώσε με την αντιπροσωπεία. LEON!!!

Στην απέναντι γωνιά του ring, ο Ιάπωνας Sunny! Γεννημένος από Ιάπωνες γονείς στον όμορφο Βόλο το 1986, έχει γράψει 172.000km στο οδόμετρο και συνεχίζει. Η αντιπροσωπεία αγνοεί την ύπαρξή του, τα συνεργεία έχουν χρόνια να το αντικρίσουν.

ΕΜΦΑΝΙΣΗ
Βλέποντας τις φωτογραφίες, το αμάξωμα του Leon δείχνει σαφώς πιο αρμονικό και μυώδες από το αμάξωμα του Sunny. Παρ’ όλα αυτά, το Sunny, σχεδιασμένο από το Nissan Art Studio στην Ανταρκτική (όπου σχεδιάστηκε και το Primera που κυκλοφορεί, όπως και το Micra, εμπνευσμένα από τους θαλάσσιους ελέφαντες και τους πιγκουΐνους αντίστοιχα), διατηρεί ένα πιο επιθετικό design συνολικά, με την τεράστια γρίλια μπροστά και τις ακμές που διατρέχουν το αμάξωμα. Είναι προφανές ότι οι μεν Ισπανοί σχεδιαστές θέλησαν να δημιουργήσουν ένα Q-car, οι δε Ιάπωνες (με επικεφαλής της σχεδιαστικής ομάδας την Tyf Lee) προτίμησαν την πιο κραυγαλέα εκδοχή. Το Leon μοιάζει να θέλει να κρύψει τα άλογά του, παρά τον 0,33 Cd, ενώ το Sunny είναι κράχτης στα διάφορα βραδινά «παιχνίδια» με διάφορους «γρήγορους» και δύσκολα βρίσκει τόσο αεροδυναμικά αμαξώματα με Cd της τάξεως του 0,40.

Στα επιμέρους στοιχεία τώρα, το Leon ποντάρει στις πεντάκτινες αλουμινένιες ζάντες 17 ιντσών με τα 225/45 λάστιχα, στην κυψελωτή γρίλια μπροστά, στη διπλή εξάτμιση και στην διακριτική αεροτομή πάνω από το πίσω τζάμι. Η Nissan πάλι, φρόντισε να «προικίσει» το καλύτερο μοντέλο της με 13αρες ζάντες από ειδικό κράμα ατσαλιού, με βάρος ίσο με τις αντίστοιχες ζάντες μολύβδου, αλλά χωρίς τις παρενέργειές του. Οι προφυλακτήρες δείχνουν πολύ επιθετικοί και είναι βαμμένοι στο χρώμα του γκρι πλαστικού, ενώ πάνω τους φιλοξενούνται τα εμπρόσθια φλας (που παραπέμπουν στην Alfa Romeo Arna, όπως μας εκμυστηρεύτηκε η αρχι-σχεδιάστρια) και τα φώτα της πινακίδας.

Η ζάντα του Sunny, με τις 8 ειδικές οπές αερισμού των φρένων

KINHTHΡΑΣ
Στα δύο μοντέλα της δοκιμής μας, υπάρχουν τα δυο άκρα της τεχνολογίας κινητήρων. Ο ένας αρκείται στα πολλά κυβικά και στην υπερτροφοδότηση με υπερσυμπιεστή καυσαερίων, ενώ ο έτερος στα λίγα κυβικά, αλλά στο υψηλό «στροφάρισμα» και στην απλή εκπομπή καυσαερίων.

Έχουμε και λέμε: ο γνωστός τετρακύλινδρος 1.8Τ του Group Volkswagen με τις 5 βαλβίδες ανά κύλινδρο που έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλά μοντέλα, εδώ με τη βοήθεια πίεσης 0,7 bar αποδίδει 180 ίππους στις 5.500 στροφές. Οι Γερμανοί μηχανικοί έχουν διαμορφώσει μια επίπεδη καμπύλη ροπής, με μέγιστη τιμή τα 24kgm που ξεκινούν από τις 1.950 και φτάνουν ως τις 5.000 σ.α.λ. με τη βοήθεια μεταβλητού χρονισμού βαλβίδων. Μόνο το διακριτικό ξεφύσημα της waste gate δηλώνει στον οδηγό ότι υπάρχει turbo, αφού η απόκριση στο γκάζι είναι αρκετά καλή και η αύξηση της ταχύτητας τελείως γραμμική, χωρίς κομπιάσματα.

Το νέο μέλος της οικογένειας κινητήρων «Ε» της Nissan (από το Extreme και όχι από το Economy), ο τετρακύλινδρος Ε13 είναι ένας τεχνολογικά προηγμένος κινητήρας με 2 βαλβίδες ανά κύλινδρο (για καλύτερη ροπή από χαμηλά), μπλοκ από ειδικό κράμα χυτοσίδηρου και κεφαλή από αλουμίνιο, παραδοσιακή ντίζα γκαζιού (προτιμήθηκε από την ηλεκτρονικά ελεγχόμενη πεταλούδα, για λόγους απόκρισης) και εκκεντροφόρο επικεφαλής. Αποδίδει στα χαρτιά 60 ίππους από 1.270 κ. εκ. στις 5.600 σ.α.λ. και 10kgm ροπής στις 2.800 σ.α.λ. . Το σκαλοπάτι αρνητικής απόδοσης που εμφανίζεται στις 3.000 σ.α.λ. περίπου είναι μέρος του LMBVT (Let Me Breathe Valve Timing) και έχει ως στόχο την οικονομία και τη αποφυγή φθοράς στις υψηλές στροφές. Το σύστημα συμπληρώνεται και από έναν ήχο με εξαιρετικά άσχημη χροιά, που λειτουργεί ως ένδειξη ταλαιπωρίας. Ο κόφτης λάμπει δια της απουσίας του και το σύνολο είναι ικανό να ανέβει τουλάχιστον μέχρι τις 9.000 στροφές, τιμή που δεν βρίσκεται σε άλλα αυτοκίνητα, πέραν των V-Tec.

Το τεχνολογικό διαμάντι Ε13 της Nissan

ΕΡΓΟΝΟΜΙΑ-ΧΩΡΟΙ
Όσον αφορά την εργονομία στο εσωτερικό των δυο μονομάχων, η μάχη είναι αμφίρ-ροπη. Στο Leon, η θέση οδήγησης ρυθμίζεται σε ύψος και η πλάτη έχει πολλές δυνατές επιλογές κλίσης, ενώ τα ημι - bucket καθίσματα είναι σκληρά, αλλά μεγάλα και δύσκολα θα κουράσουν σε πολύωρα ταξίδια. Ο οδηγός έχει όλα τα χειριστήρια στη διάθεσή του, αλλά η κεντρική κονσόλα δείχνει παρωχημένη σχεδιαστικά και το «μπιμπικωτό» υλικό στο πάνω μέρος του ταμπλό, είναι μάλλον δύσχρηστο. Η ορατότητα προς τα πίσω είναι πολύ περιορισμένη, αφού ο οδηγός κάθεται αρκετά χαμηλά και το πίσω τζάμι δεν κατεβαίνει αρκετά κάτω. Οι χώροι για τους πίσω είναι περιορισμένοι, λόγω των μεγάλων καθισμάτων και του κεντρικού τούνελ μετάδοσης, ενώ ο χώρος αποσκευών με τα 350 λίτρα είναι αρκετός. Στο Sunny, η κεντρική κονσόλα δείχνει την καταγωγή της από τα rally cars, χωρίς σχεδιαστικές εξάρσεις και με μόλις τα απολύτως απαραίτητα. Λείπει το κουμπί για τον κλιματισμό (όπως και η οθόνη του κλιματισμού), λείπει ο μεγάλος πίνακας πολλαπλών ενδείξεων (με το trip computer), λείπει το ηχοσύστημα, ενώ στα πλαίσια της «σπαρτιάτικης έκδοσης» για την εξοικονόμηση βάρους, λείπουν τα ηλεκτρικά παράθυρα, οι ηλεκτρομαγνητικές κλειδαριές, ο πίσω υαλοκαθαριστήρας και ο καθρέφτης δεξιά, ο συναγερμός και οι προβολείς ομίχλης εμπρός/πίσω, ενώ δεν δουλεύει ο μοχλός για το άνοιγμα του χώρου αποσκευών και του ρεζερβουάρ, όπως και η πλύση παρμπρίζ. Μελανό σημείο η θέση του αλάρμ πάνω στην κολώνα του τιμονιού. Η θέση οδήγησης ρυθμίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις (δηλαδή μπρος-πίσω και κλίση πλάτης), ενώ τα καθίσματα είναι μαλακά σαν πολυθρόνα και παρέχουν μηδαμινή πλευρική στήριξη, γεγονός που τονίζεται λόγω των υψηλών “g” που κρατάει στη στροφή το ιαπωνικό μοντέλο. Τα υλικά είναι χρώματος «γκρι φλούο» και είναι κάπως «φαντεζί» για τα δεδομένα της κατηγορίας. Πλεονέκτημα του οι προβολείς Xenon, που φαίνονται και στη φωτό. Οι πίσω επιβάτες έχουν άπλετο χώρο και το τούνελ εξέχει ελάχιστα, χάρη στο εξελιγμένο compact σύστημα τετρακίνησης, που φοράει η ειδική έκδοση GT-R.

ΟΔΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
Δεν περιμέναμε ομοιότητα στις αντιδράσεις, αφού μιλάμε για δυο αυτοκίνητα με μεγάλες διαφορές στη φιλοσοφία κατασκευής τους. Το ένα είναι απλά ένα πολύ δυνατός μεταφορέας ανθρώπων με μερικές παραχωρήσεις σε βάρος και στήσιμο, ενώ το άλλο είναι απόλυτο «όπλο», που δεν έκανε συμβιβασμούς. Το ισπανικό μοντέλο με γόνατα McPherson εμπρός και ημιάκαμπτο άξονα πίσω είναι αρκετά άνετο, αλλά όταν πιεστεί γίνεται σαφέστατα υποστροφικό, αποτέλεσμα της υπερβάλλουσας ροπής και του βάρους (σ.σ. 1322 κιλά) που ξεπερνούν τον κύκλο πρόσφυσης των Michelin Pilot Sport. Τα φρένα με αεριζόμενους δίσκους εμπρός και απλούς πίσω είναι επαρκή και το ABS δεν επιτρέπει μπλοκαρίσματα που χάνουν μέτρα και νεκρώνουν το τιμόνι. Στο άφημα του γκαζιού και αφού έχει αρκετή μεταφορά βάρους, δεν θα διστάσει να γυρίσει με απότομο τρόπο την ουρά του. Το υδραυλικό τιμόνι είναι σαφές, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα στην αίσθηση όσο το αυτοκίνητο πιέζεται. Στο παρκάρισμα και στους επιτόπιους ελιγμούς είναι εύκολο, αλλά όσο ανεβαίνουν οι ρυθμοί, επιζητάς την ακρίβεια του τιμονιού του ιαπωνικού μοντέλου.

Στο Sunny, το τιμόνι στερείται υποβοήθησης και έχει πολύ μικρό κύκλο στροφής, ενώ τα φρένα (δίσκοι εμπρός με ειδικά ταμπούρα πίσω) δεν έχουν ABS (επιλογές που μετά το Sunny, ασπάστηκε και η Lotus για την Elise) και δίνει αίσθηση ένα προς ένα στον έμπειρο οδηγό. Η διάταξη McPherson μπροστά με υστερούντες βραχίονες και ελικοειδή ελατήρια πίσω δίνει το σωστό συνδυασμό άνεσης και κρατήματος ενώ το βάρος κρατήθηκε μόλις στα 860 kg. Με το Sunny μπαίνεις άνετα (τόσο που δεν καταλαβαίνουν οι επιβάτες ότι θα καταφέρει να στρίψει) και όταν κοιτάξεις το ταχύμετρο, ανακαλύπτεις ότι είσαι με 20 km/h λιγότερα από ό,τι θα ήσουν με τα υπόλοιπα της κατηγορίας λόγω του εξαιρετικά άκαμπτου (σαν κούτσουρο) πλαισίου, κάτι που συντελεί στην ασφάλεια, αφού δεν επιτρέπει «ταρζανιές» και προστατεύει από κλήσεις για υπερβολική ταχύτητα. Όταν πιεστεί, κυριαρχούν οι ουδέτερες αντιδράσεις και μόνο όταν προσπαθήσεις να στρίψεις στην πραγματικότητα εμφανίζεται υποστροφή, η οποία σε ελάχιστες μόνο φορές θα μετατραπεί σε απότομη υπερστροφή. Το yaw rate που επιτυγχάνεται συγκρίνεται μόνο με κεντρομήχανα roadster. Οι κλίσεις είναι μεγάλες και οι ταλαντώσεις του πλαισίου είναι ικανές να προκαλέσουν ζαλάδα στον ανυποψίαστο, χάρη στα oozαρισμένα εδώ και χρόνια κίτρινα αμορτισέρ της KYB. Όταν πιεστεί, το λαμπάκι του χειρόφρενου (που εκτελεί χρέη ESP), αναβοσβήνει συνέχεια. Σε ορεινό δρόμο απαιτεί έμπειρα χέρια για να καταφέρουν να το ανεβάσουν και η ευλογία του Θεού για να πάει γρήγορα.

ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ-ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ
Εδώ οι επιλογές στον κινητήρα και το κιβώτιο δίνουν το δικό τους στίγμα. Το Leon φοράει 6τάχυτο κιβώτιο με αρκετά μακρές την 5η (36km/h ανά 1.000 σ.α.λ.) και την 6η (40km/h ανά 1.000 σ.α.λ.) και λόγω ροπής πετυχαίνει πολύ καλές ρεπρίζ με ενδεικτική την 80-120 με 6η που κάνει μόνο 9,8”, ενώ από στάση τα πράγματα είναι λίγο δύσκολα λόγω σπιναρίσματος και καταφέρνει μόνο 7,7”. Η εργοστασιακή τελική ταχύτητα είναι στα 230 km/h. Η κατανάλωση παραμένει στα 10-11 λίτρα για μέσο όρο (πόλη και ταξίδι), ενώ ελάχιστες τιμές είδαμε τα 7,5 λίτρα σε επαρχιακό δρόμο και τα 12 στην πόλη. Στον αυτοκινητόδρομο είναι αρκετά ήσυχο και έχοντας στα 120 km/h τον κινητήρα να γουργουρίζει με 3.000 σ.α.λ., καίει περίπου στα 8 λίτρα ανά 100km. Οι 6 σχέσεις απαιτούν ενασχόληση με τον επιλογέα, που είναι αρκετά εύχρηστος, αλλά δεν θυμίζει ούτε τις κακές ιαπωνικές αντίστοιχες εφαρμογές.

Το Sunny χρησιμοποιεί ένα 5τάχυτο κιβώτιο με μακρές σχέσεις μετάδοσης, με όφελος στην οικονομία, στην ελάττωση του θορύβου από τον κινητήρα και στον πιο ομαλό έλεγχο της τεράστιας ιπποδύναμης. Η 4η του (με 34 km/h ανά 1.000 σ.α.λ.) δίνει 90-100 σε μόλις 10” και κάτι λιγότερο για 100-110, ενώ η 5η (με 40 km/h) δίνει περίπου 24” για την επιτάχυνση από 110 στα 130, με 10” για την επιτάχυνση από 110-120. Οι Ιάπωνες ανακοινώνουν 145 για τελική ταχύτητα, ενώ εμείς στα τεστ μας σε ελεγχόμενο χώρο, φτάσαμε τα 140. Αν γεμίσει το ρεζερβουάρ, μπορεί και να κάνει 2 μήνες μέχρι να σου ξαναζητήσει βενζίνη, αφού το αυτοκίνητο παραμένει ολιγαρκές.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Το Sunny στην ειδική του έκδοση DX, είναι ένα αυτοκίνητο που θα πραγματοποιήσει όλες τις ανησυχίες του οδηγού (Θα στρίψει; Θα φρενάρει; Θα γκαζώσει; ), ενώ απαιτεί από αυτόν ελάχιστα. Κάποιες εκπτώσεις στον εξοπλισμό αντισταθμίζονται από την προσφορά τεχνολογίας. Το Leon είναι καλό αυτοκίνητο, μια τίμια πρόταση που όμως δεν έχει αυτό το «κάτι» που ζητάει ο έμπειρος οδηγός. Η συνέχεια στις αντιπροσωπείες…

Στροφή Στρατόπεδο

2007-04-19T17:21:00.000-07:00

Διαδρομή Πανόραμα - Διασταύρωση Εξοχής
Στροφή 2 Στρατόπεδο (υψόμετρο 400 μέτρα)
Εδώ κόντεψα να γίνω νεοσύλλεκτος...ανηφορική αριστερή, με περιορισμένη πρόσφυση πάνω στην είσοδο. Ευχαριστίες για τη φωτό στον rocsta, άριστος πλοηγός!

Η Παραβολή των Ελαστικών

2007-04-19T10:58:00.000-07:00

1ο ποστ εδώ πέρα...για να ζεσταθώ λιγάκι...

Αριστερή ανηφορική και στην εφαπτομένη η πύλη του στρατοπέδου, αρχίζω να μπαίνω, τσίριγμα, τσίριγμα, ουάααα!, ακούγεται φωνή βοώντος εν τω βουνώ:

-"ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ (ο τόνος στο ΛΑ), ΥΠΟΣΤΡΕΦΕΙΣ ΣΑΝ ΜΠΙΙΙΙΠ"

-"Θεέ μου εσύ είσαι;"

-"ΝΑΙ ΤΕΚΝΟ ΜΟΥ, ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ! ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΟΥΤΡΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ LEON ΜΕ ΤΟ CLIAKI;" (στο πρωτότυπο: "ο γερμανικός κουβάς με το συμπαθέστατο Γαλλάκι;")

-"Δεν ξέρω, Θεούλη μου, μάλλον τα λάστιχα μου τα μπροστά φταίνε"

-"ΑΚΟΜΑ ΤΑ ENERGY ΦΟΡΑΣ; ΔΕΝ ΤΑ ΑΛΛΑΞΕ ΑΥΤΟΣ Ο ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ, ΤΟ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ, ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΒΑΡΚΑΡΗΣ Ο ΑΔΗΣ;"

-"Όχι, Θεέ μου, δεν τα άλλαξε και έχουν παραδώσει το πνεύμα. Πες μου, θα σωθώ ή θα γίνω νεοσύλλεκτος; Τι πρέπει να κάνω;"

-"ΑΣΕ ΤΟ ΠΟΔΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΚΑΖΙ, ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Η ΟΥΡΑ ΤΗΝ ΤΡΟΧΙΑ, ΛΙΓΟ ΑΝΑΠΟΔΟ ΤΙΜΟΝΙ, ΚΑΙ ΞΑΝΑΠΑΤΑ ΗΡΕΜΑ ΤΟ ΓΚΑΖΙ, ΑΝ ΠΙΑΣΕΙ ΠΡΟΣΦΥΣΗ, ΣΩΘΗΚΕΣ! ΑΛΛΙΩΣ...ΕΚΚΡΕΜΕΣ, ΘΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΤΑ ΓΡΑΨΩ ΚΑΙ ΣΕ ΜΑΡΜΑΡΙΝΗ ΠΛΑΚΑ;"

(Εδώ ο funky αιδεσιμότατος προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Όντως τηρεί τις 3 ΕΝΤΟΛΕΣ, κουτσά-στραβά σώζεται η κατάσταση, χωρίς μπαριέρες χωρίς στρατόπεδα. Ακολουθεί χορικό που ξεκινάει από τον φρουρό στην πύλη του στρατοπέδου και τους λοιπούς φαντάρους.)

-"Θεέ μου, σώθηκα! Σε ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια, αλλά γιατί μιλάς με τέτοια βροντολαλιά;"

-"ΘΕΟΣ ΕΙΜΑΙ, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ! ΘΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΟΥΝ ΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΖΑΧΑΡΑΤΟΥ;"

(Ο funky συνεχίζει την πορεία του συγκλονισμένος, έτοιμος να διδάξει στους συνανθρώπους του το θείο αυτό γεγονός. Αλλάζει το όνομα του σε "Λάζαρος" -για ποιο θρησκευτικό effect- και ξεκινάει να γράφει επιστολές και να κάνει περιοδείες. Εκείνη την ώρα ακούγεται ξανά από τους ουρανούς η φωνή του Θεού, που ξέχασε το μικρόφωνο ανοιχτό...)

-"ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΠΙΣΤΑ "ΠΑΝΟΡΑΜΑ", ΡΕΚΟΡ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ! ΦΕΡΕ ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΩ ΕΓΩ ΤΩΡΑ, ΧΩΡΙΣ ΚΛΕΨΙΜΟ! Ε ΡΕ, ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΤΟ GRAN TOURISMO 5, ΕΧΩ ΚΟΛΛΗΣΕΙ!"